نمیدانم چه می خواهم بگویم

                                      زبانم در دهان باز بسته است

                                      در تنگ قفس باز است و افسوس

                                      که بال مرغ آوازم شکسته است!

                                      نمیدانم چه می خواهم بگویم؛

                                      غمی در استخوانم می گدازد

                                       خیال ناشناسی آشنا رنگ

                                       گهی می سوزدم،گه می نوازد

                                       گهی در خاطرم می جوشد این وهم:

                                       ز رنگ آمیزی غمهای انبوه

                                       که در رگهام جای خون روان است

                                       سیه داروی زهرآگین اندوه

                                       فغانی گرم و خون آلود و پر درد

                                       فرو می پیچدم در سینه ی تنگ

                                       چو فریاد یکی دیوانه ی گنگ

                                       که می کوبد سر شوریده بر سنگ

                                       سرشکی تلخ و شور از چشمه ی دل

                                       نهان در سینه،می جوشد شب و روز

                                       چنان مار گرفتاری که ریزد

                                       شرنگ خشمش از نیش جگرسوز

                                        پریشان سایه ای آشفته آهنگ

                                        زمغزم می تراودگیج و گمراه

                                        چو روح خوابگردی مات و مدهوش

                                        که بی سامان به ره افتد شبانگاه

                                        درون سینه ام دردی است خونبار

                                        که همچون گریه می گیرد گلویم

                                        غمی آشفته،دردی گریه آلود

                                        نمیدانم چه می خواهم بگویم

                                               هوشنگ ابتهاج

                                        و حرف لحظه ها را می فهمم...

                                        در آستانه ی فصلی سرد

                                        در محفل عزای آینه ها

                                         و اجتماع سوگوار تجربه های پریده رنگ

                                        و این غروب بارورشده از دانش سکوت،

                                       چگونه می شود با آن کسی که می رود اینسان

                                       صبور، سنگین، سرگردان.

                                       فرمان ایست داد؟...

                                            ...ما مثل مرده های هزاران ساله به هم می رسیم و

                                     آنگه خورشید بر تباهی اجساد ما قضاوت خواهد کرد

                                     من سردم است

                                     من سردم است و انگار هیچوقت گرم نخواهم شد

                                     ای یار ای یگانه ترین یار آن شراب مگر چند ساله بود؟...

                                            ...من سردم است و از گوشواره های صدف بیزارم

                                     من سردم است و می دانم

                                     که از تمامی اوهام سرخ یک شقایق وحشی جز چند قطره خون

                                     چیزی به جا نخواهد ماند...

                                      ایمان بیاوریم

                                      ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد

                                      ایمان بیاوریم به ویرانه های باغ های تخیل

                                      به داس های واژگون شده ی بیکار

                                      و دانه های زندانی.

                                      نگاه کن چه برفی می بارد

                                      شاید حقیقت آن دو دست جوان بود، آن دو دست جوان

                                      که زیر بارش یکریز برف مدفون شد

                                      و سال دیگر، وقتی بهار

                                     با آسمان پشت پنجره همخوابه می شود

                                     و در تنش فوران می کنند

                                     فواره های سبز ساقه های سبکبار

                                     شکوفه خواهد داد ای یار، ای  یگانه ترین یار

                                     ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد...

                                                                           سلام.

                                     وبلاگ فصل سرد بزودی و مثل همیشه به کار خودش ادامه می دهد و از

                                    اینکه مدتی  نتونستم مطالب جدید آپ کنم پوزش می خوام و از تمامی

                                    دوستانی که با نظراتشان در هر چه بهتر ساختن وبلاگ به من کمک کردند

                                    کمال تشکر را دارم.

                                                                         منصور به نصر ناصر یکتا

                                                                                     هیوا حسن پور

                                    گلی را بوییدم که می دانستم به من طراوت میدهد گلی را که به این

                                    امید پژمرده نشود اما ای کاش ...

                                    ای کاش که سر نوشت این گل را هرگز نیاورده بود ای کاش که مرگ

                                    هم زندگی با عشق را تجربه میکرد ای کاش ...

                                   عسلم برای چشمهایت می نویسم به یاد گل رویت به یاد گلی که خزان دلم

                                    را بهار کرد

                                    این چه بهاری است که با یگ گل بهار میشود؟ این چه گلی است که با

                                    یک برگش هزاران بهار می آورد؟ و این چه برگی است که هیچ وقت

                                    خزان ندارد؟ اما ای کاش ...

                                    راهی را در پیش گرفتم که راه نیستی بود نیستیی که در هر حرفش

                                    هزاران هستی بود هستیی که تنها وجود یک تن آن را به وجود آورده

                                     بود یک تن که هزاران دنیا بود  دنیایی که به وسعت دل شیشه ایم بود

                                     اما چه هستیی؟ چه نیستیی؟ چه دنیایی؟ که همه اش یک تن بود تنها

                                     یک تن اما ای کاش ...

                                    اما من به همین ای کاش ها شک کردم به دنیا به هستی به نیستی  که

                                    همه اش یک تن بود من به این یک تن شک کردم

                                    چرا؟ آخر چرا؟ چراهایی که هیچ وقت به جوابش نرسیدم چراهایی که

                                    تمام وجودم را مرداب کرد چرا هایی که هستی ‍.دنیا را از من گرفت

                                     آری یک تن را از من گرفت

                                    نمیدانم چه بازی است که سرنوشت در پیش گرفته است سرنوشتی که

                                    جز داغ و حسرت در کوله بار من نذاشت داغی که تا ابد بر روی لبان

                                     من می ماند از گرمی یک بوسه

                                     ای دل تو فراق  یار دیدی خون شو                 ای دیده موافقت کن  و جیحون شو

                                     ای جان تو عزیز تر نه ای از یارم                  بی دوست نخواهمت زتن بیرون شو

                                     خوشه ویستم هیوادارم که دلوپه ی نامه کانم بتوانی به ردی دلت برووخینی

                          زندگی با تو چه شوری دلنشین دارد که می سایم دست دوستی را  

                    به لحظه  لحظه ی هر روز و هر شب از زندگانی را و می بینم گل عشقی

                                                          زباغ پر  شکوه مهربانی را ولی بی تو...

                      باز می بینم و می بویم هنوز هم غنچه هایی را که نشکفتند  پژمردند درون

                                                          باغ اندوهگین هستی

                        زندگی با تو چه شوری دلنشین دارد که می خوانم سوار بر کوکب آمال سرود

                                                         شادمانی را ولی بی تو...

                    چه بسیار در نگاهم قصه می گویند نگاه بی فروغ مست ناکامان . نگاه من

            ولی هشیار نمی گرددسیاهکار نیستم اما در سیاهی مانده ام تنها .

                                                          نه... تنها نیستم بسیار در این تنهائیم هستند ولی... 

                                                          تنها ...

                     بی تو بهار تکرار غریبانه ی پاییز است برای این خرسندم که در سرزمینی زندگی

                     میکنم که نفس پاک تو آنرا عطر آگین ساخته است . بهترینم هنگامیکه

                     کبوترپرشکسته درآشیانه از غم می نالد هنگامیکه بلبل افسرده از جور خزان

                     به یاد گل برزمین بوسه میزند هنگامیکه آخرین برگ پاییزی نقش بر زمین

                     میشود آن هنگام مرا یاد کن.

            روزی که جان فدا کنمت باورت شود دردا که جز به مرگ نسنجند قدر مرد

                           

                         نه وصلت دیده بودم کاشکی ای گل نه هجرانت

                         که جانم در جوانی  سوخت ای جانم به قربانت

                         تحمل گفتی  و من هم  که  کردم سال ها  اما

                         چقدر آخر  تحمل  بلکه  یادت  رفته   پیمانت

                         چوبلبل نغمه خوانم تا  تو چون گل پاکدامانی

                         حذر از خار دامن گیر کن  دستم  به دامانت

                         تمنای  وصالم  نیست عشق من مگیر ازمن

                         به  دردت خو گرفتم  نیستم  دربند  درمانت

                         امید خسته ام  تا چند  گیرد با اجل  کشتی

                          بمیرم  یا بمانم  پادشا ها  چیست  فرمانت

                         چه شبهایی که چون سایه خزیدم پای قصرتو

                          به امیدی  که مهتاب رخت بینم  در ایوانت

                         دل تنگم حریف درد و اندوه فراوان نیست

                         امان ای سنگدل  از درد و اندوه  فراوانت

                           دیدی چگونه ما را بگذاشتی و رفتی

                  بی موجبی دل از ما بر داشتی و رفتی

                  رخ در سفر نهادی و نا گاه عالمی را

                  چون زلف خود پریشان پنداشتی و رفتی

                 

                               گر از یادم رود عالم تو از یادم نخواهی رفت

                         به شرط آنکه گهگاهی تو هم از من کنی یادی

                        خوشا غلطیدن و چون اشک در پای تو افتادن

                        اگر روزی به رحمت بر سر خاک من استادی

                                  مگه نمیبینی من چشم ندارم؟ مگه نمیبینی من کورم؟

                                  و پسر همیشه میگفت اشکالی ندارد من خودت رو میخوام

                                 هر جور که باشی هر چی که باشی

                                  یه روز یه نفر پیدا شد که چشماشو بخشید به اون دختر

                                 دختره خیلی خوشحال شد

                                 بعد از عمل اولین کسی رو که دید همون پسر بود(معشوقش)

                                 ولی تا فهمید که پسره کوره همه چیزو انکار کرد

                                 و گفت که دیگه نمی خواد ببینتش و حاضر به ازدواج با اون پسر نیست

                                 پسر در حالی که گریه می کرد و اتاق رو ترک می کرد گفت:

                                عزیزم مواظب چشمای من باش برام خیلی عزیزن

                                 آخا تا امروز با اون چشما تو رو نگاه میکردم

                                 و بعد در حالی که به این ور و اون ور می خورد اتاق رو ترک کرد و رفت...

                        زلف او برده قرار خاطر از من یادگاری

                        من هم از آن زلف دارم یادگاری بیقراری

                        روزگاری دست در زلف پریشان توام بود

                       حالیا پامالم از دست پریشان روزگاری

                       چشم پروین فلک از آفتابی خیره گردد                        

                       ماه من در چشم من بین شیوه ی شب زنده داری

                       خود چو آهو گشتم از مردم فراری تا کنم رام

                       آهوی چشم تو ای آهوی از مردم فراری               

                       گر نمی آئی بمیرم زانکه مرگ بی امان را

                       بر سر بالین من جنگ است با چشم انتظاری

                       خونبهائی کز تو خواهم گر به خاک من گذشتی

                       طره ی مشکین پریشان کن به رسم سوگواری

                                                              پس از تو خیابانهای شهر تا مرز مرگ دلگیر می شوند

                                          با دل خسته لب بسته نگاه سرد

                                          می کنم از چشم خواب آلوده ی خود

                                          صبحدم بیرون

                                          نگاهی :

                                                   در مه آلوده هوای خیس غم آور

                                                   پاره پاره رشته های نقره در تسبیح گوهر...

                                                   در اجاق باد آن افسرده دل آذر

                                                   کاندک اندک برگهای بیشه های سبز را بی شعله می سوزد...

                                                   من در اینجا مانده ام خاموش 

                                                   بر جا ایستاده سرد

                                                   وز دو چشم خسته اشک یاس میریزم به دامان

                                                   جاده خالی

                                                           زیر باران !                                

                          خانه گویی به سرم ریخت چو این قصه شنودم

                          آنکه می خواست به رویم در دولت بگشاید

                          با که گویم که در خانه به رویش نگشودم

                          آمد آن دولت بیدار و مرا بخت فرو خفت

                          من که یک عمر شب از دست خیالش نغنودم

                          آنکه می خواست غبار غمم از دل بزداید

                          آوخ آوخ که غبار رهش از پا نزدودم

                          یار سود از شرفم سر به ثریا و دریغا

                          که به پایش سر تعظیم بشکرانه نسودم

                          ای نسیم سحر آن شمع شبستان طرب را

                           گو به سر می رود از آتش هجران تو دودم

                           جانفروشی مرا بین که به هیچش نخرد کس

                           این شد ای مایه ی امید ز سودای تو سودم

                            بغزل دام توان کرد غزالان رمیده

                            شهریارا غزلی هم به سزایش نسرودم

                       سر هر سینه سری تکیه کند وقت وداع   سر ما وقت وداع بر سر دیوار دل است 

                                                        سر گشته ی کوی تو

                                                سر خوش از باده ی مستانه بودم

                                                 در عشق و مستی افسانه بودم

                                                  نالان از تو شد چنگ و عود من

                                                       تار پود تو تار و پود من

                                                  مستی دهد ما را گل رخسارا         

                                                          بهارم آغوش تو

                                          چو به ما نگری غم دل ببری کز باده نوشین تری

                                                 سوزم همچو گل از سودای دل

                                                  دل رسوای تو من رسوای دل

                                     گر چه به خاک و خون کشیدی مرا روزی که دیدی مرا

                                               بازا که در شام سحر صبح امیدی مرا

                                                                                                        اشک من تو را بدرود خواهد گفت

                                 نگاهت تلخ و افسرده است

                                 دلت را خار خار نا امیدی سخت آزرده است

                                 غم این نابسامانی همه توش و توانت را ز تن برده است

                                 تو با خون و عرق این جنگل پژمرده را رنگ و رمق دادی

                                 تو با دست تهی با آن همه توفان بنیان کن در افتادی

                                 تو را کوچیدن از این خاک دل بر کندن از جان است

                                 تو را با برگ برگ این چمن پیوند پنهان است

                                 تو را این ابر ظلمت گستر بی رحم بی باران

                                 تو را این خشکسالیها ی پی در پی

                                 تو را از نیمه ره برگشتن یاران

                                 تو را تزویر غمخواران

                                                             ز پا افکند

                                 تو را هنگامه ی شوم شغالان

                                                                       بانگ بی تعطیل زاغان در ستوه آورد

                                 تو با پیشانی پاک نجیب خویش

                                 که از آن سوی گندم زار

                                 طلوع با شکوهش خوشتر از صد تاج خورشید است

                                  تو با آن گونه های سوخته از آفتاب دشت

                                  تو با آن چهره ی افروخته از آتش غیرت

                                  که در چشمان غباری که روزی سرچشمه ی جوشان شادی بود و

                                                        اینک حسرت و افسوس بر آن سایه افکنده است

                                                                                                                        خواهی رفت

                                   و اشک من تو را بدرود خواهد گفت

                                   من این جا ریشه در خاکم

                                   من اینجا عاشق این خاک اگر آلوده یا پاکم 

                                   من اینجا تا نفس باقی است می مانم

                                   من از اینجا چه می خواهم نمی دانم

                                    امید روشنایی گر چه در این تیرگیها نیست

                                    من اینجا باز در این دشت خشک تشنه می رانم

                                    من اینجا روزی آخر از ستیغ کوه چون خورشید

                                    سرود فتح می خوانم

                                    و می دانم

                                                  تو روزی باز خواهی گشت

                            و نمی دانستی

                            من به چه دلهره از باغچه ی همسایه

                            سیب را دزدیدم

                            باغبان از پی من تند دوید

                            سیب را دست تو دید

                            غضب آلوده به من کرد نگاه

                            سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

                            و تو رفتی و هنوز

                            سالهاست که در گوش من آرام

                                                                        آرام

                           خش خش گام تو تکرار کنان

                           می دهد آزارم

                           و من اندیشه کنان غرق این پندارم

                           که چرا

                           خانه ی کوچک ما

                           سیب نداشت.

مرا می بینی و هردم زیادت می کنی دردم
ترا می بینم و میلـم زیادت می شود هــردم
بـه سامانم نمی پـرسی ، نمیدانم چه سرداری 
 به درمانم نمی کوشی ، نمی دانی مگـر دردم؟
نه راهست اینکه بگذاری مرا برخاک و بگریزی     
 گـذاری آر و بازم پـرس تا خاک رهت گردم
نـدارم دستـت از دامن بجـز در خاک و آندم هم 
 که بر خاکم روان گردی ، بگیرد دامنت گردم
فرو رفت از غم عشقت دمم ، دم می دهی تا کی؟  
  دمار از من بر آوردی ، نمی گوئی بـر آوردم
شبی دل را به تاریکی ز زلفـت بـاز می جـستم
 رخـت می دیـدم و جامی هلالی بازمی خوردم
کـشیدم در برت ناگـاه و شـد در تاب گـیسویــت 
 نـهادم بـر لـبت ، لـب را و جان و دل فــدا کردم
توخوش می باش باحافظ، برو گو خصم جان میده 
 چوگرمی از تو میبینم،چه باک از خصم دم سردم